ប្រសិទ្ធិភាព
ការគ្រប់គ្រងគំរោង គឺបានប្រព្រឹត្ដិទៅយ៉ាងមានប្រសិទ្ធិភាព ប៉ុន្ដែភាពស័កិ្ដសិទ្ធិនៃការគ្រប់គ្រង អាស្រ័យលើថាតើ ការដឹកនាំ កាច់ចង្កូតសកម្មភាពគំរោងបានជោគជ័យកម្រិតណា និងបង្កើតនូវយុទ្ធសាស្ដ្រនិរន្ដភាពក្រោយគំរោងបញ្ចប់បែបណា ដើម្បីធានាសម្រេចឱ្យបាននូវគោលបំណងរបស់គំរោង។ ការវាស់វែងនូវប្រសិទ្ធិភាព និងដំណើរការរីកចម្រើន ធៀបជាមួយ នឹងគោលបំណងរបស់គំរោងមានការលំបាកដោយគ្មានទិន្នន័យមូលដ្ឋានស្របគ្នាគ្របដណ្ដប់កម្មវិធីទាំងមូល ដែលត្រូវប្រើដើម្បីវាស់វែង។ នៅក្នុងតារាងម៉ាទ្រិក ខ្វះខាតនូវសូចនាករគោលបំណងបង្ហាញពីពេលវេលាផ្ទៀងផ្ទាត់ ដែលស៊ីជាមួយនឹងលទ្ធផល ដែលគេយកធ្វើជាគោលអនុវត្ដនោះទេ។
ក្រុម ALF បានសម្រេចនូវសកម្មភាពជាច្រើន ប៉ុន្ដែក្រុមនេះត្រូវបានរៀបចំឡើងដោយភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងទៅនឹងក្រុម ដទៃផ្សេងទៀត ពិសេសគឺផ្នែកផ្គត់ផ្គង់ទឹក និងធារាសាស្ដ្រ ហើយគួរភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងជាមួយនឹងការផ្ដល់កម្មសិទ្ធិដីធ្លី។ កិច្ចសន្យាទាំងឡាយ សម្រាប់ការងារផ្គត់ផ្គង់ទឹក និងប្រព័ន្ធធារាសាស្ដ្រ ការចេញប័ណ្ណកម្មសិទ្ធិដីធ្លី និងការបោសសម្អាតមីន ភាគច្រើនគឺអនុវត្ដដោយយឺតយ៉ាវក្នុងការទទួលបានការគាំទ្រពីសេវាផ្សព្វផ្សាយកសិកម្ម ដែលការណ៍នេះ អាចនឹងកាត់បន្ថយ នូវការបង្កើនអ្នកទទួលផលបន្ដដែលមានសក្ដានុពល។ ការយល់ឃើញរបស់កសិករចំពោះបញ្ចប់បច្ចេកវិទ្យា IRDM ហាក់ ដូចជាមិនច្បាស់លាស់។ ដោយគំរោងបញ្ចប់នៅខែធ្នូ ២០១០ ក្រុមកសិករ នឹងមិនបានទទួលការគាំទ្រសម្រាប់រដូវដាំដុះឆ្នាំ ២០១០ នោះទេ ដោយការកាត់បន្ថយការគាំទ្រពេញលេញមកនៅត្រឹមតែមួយរដូវដាំដុះ។ កិច្ចគាំទ្របន្ថែមផ្សេងទៀត នឹង ត្រូវផ្ដល់ឱ្យដោយភ្នាក់ងារផ្សព្វផ្សាយកសិកម្ម (AEWs)។ នេះគឺជាចំណោទបញ្ហាជាក់ស្ដែងមួយ ថាតើអេកូសនមានពេលវេលាគ្រប់គ្រាន់ ដើម្បីធ្វើឱ្យមានប្រសិទ្ធិភាពក្នុងការផ្ទេរបច្ចេកវិជ្ជាកសិកម្មដែលបានដាក់ឱ្យប្រើប្រាស់ឬយ៉ាងណា។
នៅក្នុងក្រុម CGR សកម្មភាពបណ្ដុះបណ្ដាលវិជ្ជាជីវៈ កំពុងតែមានដំណើរការ ប៉ុន្ដែការទទួលបានការងារបន្ទាប់ពី ចូលរួមវគ្គបណ្ដុះបណ្ដាល និងការភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងជាមួយឥណទាន តម្រូវឱ្យមានការពង្រឹងបន្ថែម។ ការគាំទ្រទៅលើ សកម្មភាពកែច្នៃត្រីគឺជួបនូវបញ្ហាមិនមានប្រសិទ្ធិភា ខណៈពេលដែលអ្នកតំបាញសូត្រដែលទើបបានបណ្ដុះបណ្ដាល មាន ឱកាសល្អក្នុងការជ្រៀតចូលទីផ្សារ។ ការទទួលបាននូវឥណទានពី PRASAC មានដំណើរការយឺតយ៉ាវ។ ការបង្កើនជំនាញ ដល់មន្ទីរពាក់ព័ន្ធនានា គឺបានឃើញត្រឹមតែផែនការបណ្ដុះបណ្ដាលយ៉ាងសាមញ្ញប៉ុណ្ណោះ ហើយបញ្ជីមាតិកានៃការបណ្ដុះ បណ្ដាល គឺមានភាពសើៗមិនស៊ីជម្រៅ។ មានភាពមិនច្បាស់ថា តើកសិករគំរូនឹងចែករំលែកនូវបច្ចេកទេស និងជំនាញដែលទទួលបានទៅឱ្យអ្នកដទៃនៅក្នុងភូមិតាមរបៀបណា។ ដំណើរនៃការបង្កើតអង្គការក្នុងសហគមន៍ (CBO) គួរតែភ្ជាប់ទៅនឹងយុទ្ធសាស្ដ្ររបស់រដ្ឋាភិបាលសម្រាប់គាំទ្រដល់ក្រុមឬអង្គការទាំងនោះ។ មិនទាន់អាចវាស់វែង ភាពស័ក្តិសិទ្ធិនៃថ្នាក់បណ្ដុះបណ្ដាលអក្ខរកម្មនៅឡើយទេ រហូតទាល់តែការសិក្សាត្រួតពិនិត្យ បង្កើតបាននូវលទ្ធផលបន្ថែមទៀត។ អនាម័យ និងការ យល់ដឹងពីអនាម័យ ត្រូវបានអនុវត្ដ មុននឹងដំណើរការសំណង់រូបវ័ន្ដ មេរៀនផ្សេងៗអាចនឹងត្រូវបានគេបំភ្លេចចោលនៅពេល ការសាងសង់រួចរាល់។
នៅក្នុងក្រុម RIS ប្រព័ន្ធធារាសាស្ដ្រដែលកំពុងសាងសង់ បានផ្ដល់នូវឱកាសនូវការត្រួតត្រាចរន្ដទឹក និងគ្រប់គ្រងទឹក បានល្អប្រសើរ។ ការត្រួតត្រាប្រភពទឹកប្រព័ន្ធប្រឡាយនីមួយៗ គឺមានការធានាតិចតួច។ ប្រព័ន្ធ ៧ ក្នុងចំណោមប្រព័ន្ធស្រោចស្រពចំនួន ១០ បានប្រើប្រាស់នូវប្រព័ន្ធប្លង់ ដែលមិនមានប្រើជាទូទៅនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា។ ការហ្វឹកហាត់ដើម្បីឱ្យការប្រើប្រាស់ប្រព័ន្ធបានប្រសើរបំផុត អាចចំណាយពេលវេលាអនុវត្ដពី ១ ទៅ ២ រដូវដាំដុះ។ ស្ដង់ដាបច្ចេកទេសល្អ គឺមានបញ្ជាក់នៅ ក្នុងគំនូសប្លង់ផ្លូវនានា ដើម្បីធ្វើឱ្យផ្លូវធន់មាំ និងប្រើបានយូរ។ នៅពេលបទដ្ឋានស្ដង់ដានេះធ្វើបានសម្រេច ផ្លូវដែលបានជួសជុលហើយ នឹងជួយឱ្យការធ្វើដំណើរកាន់តែប្រសើរ។ ការចូលរួមរបស់អ្នកម៉ៅការដែលបច្ចេកទេសគុណភាពទុនខ្សោយជាងគេនៅក្នុងខេត្ដចំនួន ២ ក្នុងចំណោម ៣ ខេត្ដ ធ្វើឱ្យមានជាបញ្ហាដល់បទដ្ឋាននៃការសាងសង់ (ដែលតម្រូវឱ្យមានការត្រួតពិនិត្យនៅការដ្ឋានឱ្យបានដិតដល់) និងធ្វើឱ្យកម្មវិធីសាងសង់មិនអាចបញ្ចប់បាន។
ការចាប់ផ្ដើមដោយយឺតយ៉ាវរបស់ក្រសួងរៀបចំដែនដី នគរូបនីយកម្ម និងសំណង់ បង្ហាញឱ្យឃើញថា ក្រសួងត្រូវការ បុគ្គលិកបន្ថែមទៀត។ បុគ្គលិកមួយចំនួន នឹងចាប់ផ្ដើមការងារនៅដើមឆ្នាំ ២០០៩។ ភាពស័កសិទ្ធិរបស់ CMAC គឺជា លទ្ធផលនៃប្រសិទ្ធិភាពការងាររបស់អង្គភាពមួយនេះ។ រហូតដល់ខែតុលា ឆ្នាំ២០០៨ ផ្ទៃដីទំហំប្រមាណ ៧៨,៥៣ ហិចតា បានបោសសម្អាតមីនរួចជាស្រេច បានផ្ដល់អត្ថប្រយោជន៍ដល់ប្រជាជន ២៤១៣ នាក់។ EWMI បានធ្វើយុទ្ធនាការ “ការលើក កំពស់ការយល់ដឹងតាមរយៈការសម្ដែងសិល្បៈ (Road shows)” ហើយបានផលិតជាខ្សែវីដេអូអំពីយុទ្ធនាការនេះ ដើម្បីទុក ប្រើប្រាស់ក្នុងកំឡុងពេលការងារតាមដានបន្ដនៅក្នុងខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ ២០០៩។
គំរោងអេកូសន បានធ្វើការយកចិត្ដទុកដាក់យ៉ាងខ្លាំងចំពោះការចូលរួមរបស់ស្ដ្រី។ បញ្ហាយេនឌ័រត្រូវបានបញ្ជ្រាប ដោយមានផែនការសកម្មភាពយេនឌ័រ ក្នុងគោលបំណងពង្រឹងសមត្ថភាពដល់អ្នកពាក់ព័ន្ធនានានៅគ្រប់កម្រិតទាំងអស់។
